Γιατί "Καυλωμένη Δροσοσταλίδα"; Γιατί βαρέθηκα τα blogs τρυφερών ψυχών που θέλουν να βρουν κάποιον να τις γαμήσει (επιτέλους) αλλά χωρίς να τις περάσει για εύκολες και πουτάνες. Το αποτέλεσμα είναι ένα συνονθύλευμα ποίησης, συνταγών μαγειρικής, φωτογραφιών με ηλιοβασιλέματα, τραγουδιών του Γιάννη Πάριου και του Έρος Ραμαζότι που αρκεί για να με ρίξει στα βαριά ναρκωτικά. Ναι... είμαι γυναίκα, ναι... είμαι ρομαντική, ναι... μου αρέσουν τα χνουδωτά αρκουδάκια... αλλά μετά τον περίπατο στο φεγγαρόφωτο θέλω να ΓΑΜΗΘΩ κάτω από τα πεύκα (όχι την άνοιξη που βγαίνουν οι κάμπιες, όμως, σιχαίνομαι).

Είμαι η Καυλωμένη Δροσοσταλίδα και νιώθω καλά (τουλάχιστον καλύτερα από τον Τζέιμς Μπράουν).